انواع اردر فیوچرز؛ آموزش کامل انواع سفارش در معاملات فیوچرز

در معاملات فیوچرز، انتخاب نقطه ورود و خروج به تنهایی برای داشتن یک معامله اصولی کافی نیست. گاهی تحلیل درستی از بازار دارید، اما به دلیل انتخاب نوع سفارش اشتباه، معامله زودتر از قیمت مورد نظر اجرا می‌شود یا درست زمانی که قصد خروج دارید، سفارش شما انجام نمی‌شود. شناخت انواع اردر فیوچرز کمک می‌کند بدانید هر سفارش چه زمانی فعال می‌شود، با چه قیمتی اجرا خواهد شد و چه محدودیت‌هایی دارد.

در صرافی‌های ارز دیجیتال، سفارش‌هایی مانند مارکت، لیمیت، استاپ مارکت و استاپ لیمیت کاربردهای متفاوتی دارند. بعضی برای ورود سریع طراحی شده‌اند و بعضی دیگر برای کنترل قیمت یا مدیریت ریسک استفاده می‌شوند. اگر هنوز با موقعیت‌های لانگ و شورت، اهرم و ساختار قراردادهای آتی آشنایی کافی ندارید، بهتر است ابتدا راهنمای آموزش فیوچرز را مطالعه کنید.

در این مقاله، انواع سفارش در فیوچرز را با مثال‌های عددی بررسی می‌کنیم. همچنین تفاوت تنظیماتی مانند Reduce Only و Post Only را توضیح می‌دهیم تا هنگام ثبت سفارش در صرافی، بدانید هر گزینه چه تاثیری بر معامله شما دارد.

اردر در فیوچرز چیست و چگونه اجرا می‌شود؟

اردر (Order) دستوری است که معامله‌گر برای خرید یا فروش یک قرارداد به صرافی ارسال می‌کند. این دستور مشخص می‌کند چه مقدار از یک قرارداد، در چه جهتی و با چه شرایطی معامله شود. برای مثال، اگر بخواهید در قیمت ۶۰ هزار دلار وارد موقعیت لانگ بیت کوین شوید، باید تعیین کنید خرید شما فوری انجام شود یا تنها زمانی اجرا شود که بازار به قیمت مشخصی برسد.

در معاملات فیوچرز، ثبت سفارش همیشه به معنای باز شدن موقعیت نیست. سفارش مارکت معمولا بلافاصله برای اجرا ارسال می‌شود، اما سفارش لیمیت ممکن است ساعت‌ها در دفتر سفارشات باقی بماند. همچنین امکان دارد فقط بخشی از حجم سفارش اجرا شود و باقی آن همچنان در انتظار بماند.

موضوع مهم دیگر، تفاوت خرید و فروش با باز کردن و بستن موقعیت است. در فیوچرز، دستور Buy می‌تواند یک موقعیت لانگ باز کند یا موقعیت شورت موجود را کاهش دهد. دستور Sell نیز ممکن است برای باز کردن شورت یا بستن لانگ استفاده شود. این موضوع به وضعیت حساب، موقعیت باز و تنظیمات سفارش بستگی دارد.

جدول مقایسه انواع اردر فیوچرز

پیش از بررسی جزییات هر سفارش، جدول زیر کاربرد اصلی انواع اردر را نشان می‌دهد.

هیچ کدام از این سفارش‌ها برای تمام شرایط بهترین انتخاب نیستند. تفاوت اصلی آن‌ها در اولویت میان سرعت اجرا، کنترل قیمت و شرایط فعال شدن سفارش است.

سفارش مارکت (Market Order)

سفارش مارکت زمانی استفاده می‌شود که بخواهید معامله با سرعت بالا و بر اساس نقدینگی موجود بازار انجام شود. در این روش، قیمت مشخصی برای اجرای سفارش تعیین نمی‌کنید و صرافی درخواست خرید یا فروش را با بهترین قیمت‌های در دسترس در دفتر سفارشات تطبیق می‌دهد.

فرض کنید بیت کوین نزدیک ۶۰ هزار دلار معامله می‌شود و تصمیم دارید بلافاصله وارد موقعیت لانگ شوید. با ثبت Market Buy، سفارش شما به سمت فروشندگان موجود در بازار ارسال می‌شود. اگر نقدینگی کافی وجود داشته باشد، معامله به سرعت انجام می‌شود؛ اما ممکن است میانگین قیمت خرید به جای ۶۰ هزار دلار، ۶۰ هزار و ۲۰ دلار باشد.

این اختلاف را لغزش قیمت یا Slippage می‌نامند. هرچه بازار کم‌عمق‌تر و نوسانات شدیدتر باشد، احتمال اختلاف میان قیمت مورد انتظار و قیمت واقعی بیشتر می‌شود. سفارش مارکت معمولا کارمزد Taker دارد، زیرا از نقدینگی موجود در دفتر سفارشات استفاده می‌کند.

مارکت برای زمانی مناسب است که اجرای سریع از قیمت دقیق اهمیت بیشتری داشته باشد. با این حال، حتی سفارش مارکت نیز در شرایط خاص ممکن است به دلیل محدودیت‌های صرافی یا نبود نقدینگی کافی به طور کامل اجرا نشود.

سفارش لیمیت (Limit Order)

در سفارش لیمیت، معامله‌گر قیمت مورد نظر خود را برای خرید یا فروش تعیین می‌کند. سفارش Buy Limit فقط در قیمت مشخص شده یا پایین‌تر اجرا می‌شود و سفارش Sell Limit نیز تنها در همان قیمت یا بالاتر امکان اجرا دارد.

برای مثال، فرض کنید اتریوم در قیمت ۳۰۰۰ دلار قرار دارد، اما شما محدوده ۲۹۵۰ دلار را برای ورود مناسب‌تر می‌دانید. در این شرایط یک سفارش خرید لیمیت در قیمت ۲۹۵۰ دلار ثبت می‌کنید. اگر فروشندگان کافی در این قیمت وجود داشته باشند، سفارش اجرا می‌شود؛ در غیر این صورت ممکن است در وضعیت انتظار باقی بماند.

مزیت لیمیت این است که معامله‌گر پیش از ورود، محدوده قیمت قابل قبول خود را مشخص می‌کند. این ویژگی برای خرید در حمایت‌ها، فروش در مقاومت‌ها و اجرای سفارش‌های برنامه‌ریزی شده کاربرد دارد.

البته دو نکته را باید در نظر گرفت. اول اینکه رسیدن نمودار به قیمت سفارش، اجرای کامل آن را تضمین نمی‌کند. دوم اینکه سفارش لیمیت همیشه کارمزد Maker ندارد. اگر قیمت سفارش به شکلی تعیین شود که بلافاصله با سفارش‌های موجود بازار تطبیق پیدا کند، ممکن است با کارمزد Taker اجرا شود.

سفارش استاپ مارکت (Stop Market Order)

استاپ مارکت یک سفارش شرطی است که تا رسیدن قیمت به سطح مشخص شده فعال نمی‌شود. زمانی که شرط مورد نظر برقرار شود، صرافی یک سفارش مارکت برای خرید یا فروش ارسال می‌کند.

این سفارش دو کاربرد مهم دارد: ورود به معامله پس از شکست یک سطح قیمتی و خروج از موقعیت برای محدود کردن زیان.

فرض کنید بیت کوین در قیمت ۶۰ هزار دلار معامله می‌شود و مقاومت مهمی نزدیک ۶۱ هزار دلار دارد. شما نمی‌خواهید پیش از شکست مقاومت وارد شوید. در چنین شرایطی می‌توانید Buy Stop Market را با قیمت فعال‌سازی ۶۱ هزار و ۱۰۰ دلار ثبت کنید. اگر قیمت مرجع به این سطح برسد، سفارش خرید مارکت فعال می‌شود.

برای حد ضرر نیز همین منطق کاربرد دارد. اگر موقعیت لانگ را در قیمت ۶۰ هزار دلار باز کرده باشید، می‌توانید Sell Stop Market را روی ۵۹ هزار دلار قرار دهید تا پس از رسیدن قیمت مرجع به این سطح، دستور خروج ارسال شود.

نکته مهم این است که قیمت استاپ با قیمت اجرای معامله یکسان نیست. ممکن است حد ضرر روی ۵۹ هزار دلار فعال شود، اما در بازار پرنوسان، معامله در ۵۸ هزار و ۹۵۰ دلار یا قیمتی پایین‌تر بسته شود. بنابراین استاپ مارکت برای خروج سریع‌تر مناسب است، نه تضمین خروج در یک قیمت دقیق.

سفارش استاپ لیمیت (Stop Limit Order)

استاپ لیمیت ترکیبی از سفارش شرطی و سفارش لیمیت است. برخلاف استاپ مارکت که پس از فعال شدن شرط به دنبال اجرای سریع است، استاپ لیمیت تنها اجازه می‌دهد معامله در محدوده قیمت تعیین شده انجام شود.

برای ثبت این سفارش معمولا دو قیمت مشخص می‌کنید:

• Trigger Price: قیمتی که سفارش را فعال می‌کند.
• Limit Price: قیمتی که محدوده مجاز اجرای سفارش را مشخص می‌کند.

فرض کنید اتریوم را در قیمت ۳۰۰۰ دلار لانگ کرده‌اید و می‌خواهید در صورت کاهش قیمت از موقعیت خارج شوید. تریگر را روی ۲۹۵۰ دلار و قیمت لیمیت فروش را روی ۲۹۴۵ دلار تنظیم می‌کنید. با رسیدن قیمت مرجع به ۲۹۵۰ دلار، یک سفارش فروش لیمیت در ۲۹۴۵ دلار ثبت می‌شود. این سفارش فقط در قیمت ۲۹۴۵ دلار یا بالاتر قابل اجرا خواهد بود.

حالا اگر بازار به دلیل انتشار یک خبر منفی به سرعت از ۲۹۵۰ دلار به ۲۹۲۰ دلار سقوط کند، ممکن است سفارش فروش شما اجرا نشود. در این حالت، با وجود فعال شدن شرط خروج، موقعیت همچنان باز می‌ماند و زیان افزایش پیدا می‌کند.

به همین دلیل، استاپ لیمیت بیشتر برای معامله‌گرانی مناسب است که کنترل قیمت اجرا را در اولویت قرار می‌دهند و خطر اجرا نشدن سفارش را می‌پذیرند. برای حد ضرری که هدف اصلی آن خروج سریع از بازار است، استاپ مارکت معمولا کاربرد بیشتری دارد.

سفارش تیک پرافیت (Take Profit Order)

تیک پرافیت یا حد سود برای خروج از معامله در محدوده سود مورد نظر استفاده می‌شود. به جای اینکه معامله‌گر دائما نمودار را بررسی کند، می‌تواند از قبل شرایط برداشت سود را مشخص کند.

فرض کنید یک موقعیت لانگ بیت کوین در قیمت ۶۰ هزار دلار دارید و هدف قیمتی شما ۶۳ هزار دلار است. با تنظیم حد سود، می‌توانید مشخص کنید در صورت رسیدن قیمت به محدوده هدف، سفارش خروج فعال شود.

تیک پرافیت در بسیاری از صرافی‌ها به دو روش اجرا می‌شود.

تیک پرافیت مارکت (Take Profit Market)

در این حالت، با رسیدن قیمت مرجع به سطح تعیین شده، سفارش مارکت برای بستن موقعیت ارسال می‌شود. این روش سرعت اجرا را در اولویت قرار می‌دهد، اما ممکن است قیمت خروج کمی با سطح حد سود تفاوت داشته باشد.

تیک پرافیت لیمیت (Take Profit Limit)

در این روش، پس از برقرار شدن شرط قیمتی، یک سفارش لیمیت ثبت می‌شود. برای این نوع سفارش ممکن است لازم باشد علاوه بر قیمت فعال‌سازی، قیمت لیمیت نیز تعیین شود. مزیت آن کنترل محدوده قیمت فروش است، اما اگر بازار به سرعت برگردد، احتمال اجرا نشدن سفارش وجود دارد.

البته برای برداشت سود همیشه به سفارش شرطی جداگانه نیاز نیست. برای مثال، در یک موقعیت لانگ می‌توان سفارش Sell Limit را بالاتر از قیمت فعلی ثبت کرد. انتخاب میان لیمیت معمولی و تیک پرافیت شرطی به استراتژی و امکانات صرافی بستگی دارد.

سفارش تریلینگ استاپ (Trailing Stop Order)

تریلینگ استاپ نوعی حد توقف متحرک است که با حرکت مطلوب قیمت تغییر می‌کند. این ابزار برای معامله‌گرانی کاربرد دارد که می‌خواهند در روند باقی بمانند، اما در صورت برگشت بازار، بخشی از سود ایجاد شده را حفظ کنند.

فرض کنید یک موقعیت لانگ بیت کوین دارید و تریلینگ استاپ را با نرخ بازگشت ۲ درصد تنظیم کرده‌اید. اگر قیمت پس از فعال شدن سفارش تا ۶۳ هزار دلار بالا برود، افت ۲ درصدی از این سقف، یعنی رسیدن به ۶۱ هزار و ۷۴۰ دلار، می‌تواند شرط خروج را فعال کند.

حالا اگر بیت کوین پیش از برگشت تا ۶۴ هزار دلار رشد کند، مبنای محاسبه تغییر می‌کند و سطح خروج به حدود ۶۲ هزار و ۷۲۰ دلار می‌رسد. به این ترتیب، تا زمانی که قیمت سقف بالاتری ثبت می‌کند، سطح توقف نیز در جهت مطلوب حرکت می‌کند.

در بعضی صرافی‌ها، دو تنظیم اصلی برای این سفارش وجود دارد:

Activation Price: قیمتی که دنبال کردن حرکت بازار از آن آغاز می‌شود.

Callback Rate: درصد بازگشت قیمت از سقف یا کف ثبت شده که می‌تواند سفارش را فعال کند.

تریلینگ استاپ در بازارهای رونددار کاربرد بیشتری دارد. اگر درصد بازگشت خیلی کوچک انتخاب شود، نوسانات معمولی بازار ممکن است باعث خروج زودهنگام شوند. در مقابل، انتخاب فاصله زیاد می‌تواند بخش بزرگی از سود تحقق نیافته را در معرض برگشت قیمت قرار دهد.

تنظیمات پیشرفته اردرگذاری در فیوچرز

بعضی گزینه‌های پنل فیوچرز، نوع اصلی سفارش نیستند، اما مشخص می‌کنند سفارش چگونه اجرا شود یا چه اثری بر موقعیت باز داشته باشد. دو مورد مهم از این تنظیمات، Post Only و Reduce Only هستند.

پست اونلی (Post Only)

گزینه Post Only برای سفارش‌های لیمیت استفاده می‌شود و هدف آن جلوگیری از اجرای فوری سفارش به عنوان Taker است. در این حالت، سفارش باید به دفتر سفارشات نقدینگی اضافه کند و به عنوان Maker قرار بگیرد.

فرض کنید بهترین قیمت فروش اتریوم ۳۰۰۰ دلار است. اگر سفارش Buy Limit را روی ۳۰۰۵ دلار قرار دهید، این سفارش در حالت عادی قابلیت اجرای فوری دارد. اما با فعال بودن Post Only، صرافی معمولا سفارش را لغو یا رد می‌کند تا به عنوان Taker اجرا نشود. رفتار دقیق به قوانین پلتفرم بستگی دارد.

این تنظیم برای معامله‌گرانی مناسب است که می‌خواهند نوع کارمزد خود را کنترل کنند. البته فعال بودن آن ممکن است باعث شود فرصت ورود سریع به معامله از دست برود.

ردیوس اونلی (Reduce Only)

Reduce Only مشخص می‌کند سفارش فقط اجازه کاهش حجم موقعیت موجود را داشته باشد. این گزینه برای جلوگیری از باز شدن ناخواسته موقعیت مخالف اهمیت زیادی دارد.

برای مثال، فرض کنید ۰.۱ بیت کوین لانگ دارید و یک سفارش فروش برای بستن آن ثبت کرده‌اید. اگر پیش از اجرای سفارش، موقعیت خود را به روش دیگری ببندید، باقی ماندن یک سفارش فروش عادی ممکن است بعدا موقعیت شورت جدیدی ایجاد کند.

با فعال بودن Reduce Only، سفارش نباید حجم موقعیت را افزایش دهد یا پس از بسته شدن موقعیت، معامله مخالف جدیدی باز کند. البته نحوه استفاده از این قابلیت در حالت‌های One-Way و Hedge و برای سفارش‌های شرطی میان صرافی‌ها یکسان نیست.

برخی صرافی‌ها برای سفارش‌های خروج شرطی از گزینه Close on Trigger استفاده می‌کنند که هدف مشابهی دارد. این تنظیمات احتمال باز شدن موقعیت ناخواسته را کاهش می‌دهند، اما تضمینی برای اجرای سفارش در قیمت مورد نظر نیستند.

تفاوت GTC، IOC و FOK در معاملات فیوچرز

هنگام ثبت سفارش لیمیت ممکن است با تنظیم Time in Force روبه‌رو شوید. این گزینه مشخص می‌کند سفارش چه مدت معتبر باشد و صرافی در صورت اجرا نشدن کل حجم، چه تصمیمی بگیرد.

برای درک تفاوت IOC و FOK، فرض کنید سفارش خرید ۱۰ قرارداد ثبت کرده‌اید و فقط برای ۶ قرارداد نقدینگی مناسب وجود دارد. در حالت IOC ممکن است ۶ قرارداد اجرا و ۴ قرارداد باقی مانده لغو شود. اما در حالت FOK، چون امکان اجرای فوری تمام ۱۰ قرارداد وجود ندارد، کل سفارش لغو خواهد شد.

حالت GTC برای سفارش‌هایی مناسب است که معامله‌گر قصد دارد تا رسیدن بازار به قیمت مشخصی منتظر بماند. البته سفارش‌های قدیمی نباید فراموش شوند؛ زیرا ممکن است تحلیل تغییر کرده باشد، اما سفارش همچنان فعال بماند.

سایر سفارش‌های پیشرفته در فیوچرز

علاوه بر سفارش‌های اصلی، بعضی صرافی‌ها امکاناتی برای اجرای معاملات بزرگ یا مدیریت چند سفارش فراهم می‌کنند. این قابلیت‌ها در تمام پلتفرم‌ها وجود ندارند و ممکن است شرایط متفاوتی داشته باشند.

سفارش شرطی (Conditional Order)

سفارش شرطی تا زمان برقرار شدن یک شرط مشخص فعال نمی‌شود. این شرط معمولا به رسیدن قیمت مرجع به سطح تعیین شده مربوط است. سفارش‌های استاپ مارکت و استاپ لیمیت نمونه‌هایی از این ساختار هستند. تفاوت مهم آن با لیمیت معمولی این است که ابتدا شرط فعال‌سازی بررسی می‌شود و سپس سفارش برای اجرا ارسال خواهد شد.

سفارش پلکانی (Scaled Order)

در سفارش پلکانی، حجم مورد نظر میان چند قیمت مختلف تقسیم می‌شود. برای مثال، به جای خرید تمام حجم بیت کوین در قیمت ۶۰ هزار دلار، می‌توان سفارش‌های جداگانه‌ای در قیمت‌های ۵۹ هزار و ۸۰۰، ۵۹ هزار و ۵۰۰ و ۵۹ هزار دلار ثبت کرد.

این روش برای ورود مرحله‌ای کاربرد دارد و می‌تواند میانگین قیمت ورود را تغییر دهد. با این حال، اجرای تمام سفارش‌ها تضمین نمی‌شود و اگر بازار پیش از رسیدن به قیمت‌های پایین‌تر رشد کند، ممکن است تنها بخشی از موقعیت تشکیل شود.

سفارش TWAP

در روش TWAP یا میانگین قیمت وزنی زمانی، یک سفارش بزرگ به سفارش‌های کوچک‌تر تقسیم می‌شود و اجرای آن‌ها در یک بازه زمانی مشخص انجام می‌گیرد. هدف، کاهش اثر احتمالی یک معامله بزرگ بر قیمت بازار است.

این ابزار بیشتر برای حجم‌های بالاتر کاربرد دارد. البته اجرای تدریجی همیشه به معنای خرید ارزان‌تر یا فروش گران‌تر نیست؛ زیرا ممکن است قیمت در طول زمان اجرای سفارش، برخلاف جهت مطلوب معامله‌گر حرکت کند.

سفارش آیسبرگ (Iceberg Order)

سفارش آیسبرگ برای تقسیم حجم بزرگ به بخش‌های کوچک‌تر استفاده می‌شود، به شکلی که تنها بخشی از حجم کل در دفتر سفارشات نمایش داده شود. پس از اجرای قسمت قابل مشاهده، بخش بعدی مطابق سازوکار پلتفرم وارد دفتر سفارشات می‌شود.

این روش به کاهش نمایش مستقیم حجم بزرگ کمک می‌کند، اما آن را از تاثیر تغییرات بازار یا خطر اجرا نشدن سفارش محافظت نمی‌کند.

سفارش ریورس (Reverse Order)

گزینه Reverse در بعضی صرافی‌ها امکان بستن موقعیت فعلی و باز کردن موقعیت مخالف را فراهم می‌کند. برای مثال، معامله‌گری که موقعیت لانگ دارد، ممکن است از این قابلیت برای تغییر سریع جهت معامله به شورت استفاده کند.

در استفاده از این گزینه باید به حجم موقعیت جدید، کارمزد و شرایط اجرای سفارش توجه کرد. همچنین لازم است وضعیت سفارش‌های خروج قبلی بررسی شود تا پس از تغییر جهت، دستورهای قدیمی باعث ایجاد معاملات ناخواسته نشوند.

تفاوت قیمت تریگر، مارک پرایس و قیمت اجرای اردر

یکی از خطاهای مهم معامله‌گران، یکسان در نظر گرفتن قیمت فعال‌سازی سفارش با قیمت واقعی اجرای آن است. در صرافی‌های فیوچرز ممکن است چند قیمت مختلف نمایش داده شود که هرکدام کاربرد جداگانه‌ای دارند.

فرض کنید یک موقعیت لانگ بیت کوین دارید و حد ضرر را روی ۵۹ هزار دلار قرار داده‌اید. اگر شرط سفارش بر اساس Mark Price تنظیم شده باشد، رسیدن Last Price به ۵۹ هزار دلار لزوما باعث فعال شدن حد ضرر نخواهد شد.

از طرف دیگر، اگر سفارش استاپ مارکت فعال شود، قیمت اجرای آن همچنان به نقدینگی و وضعیت دفتر سفارشات وابسته است. به همین دلیل، دو معامله‌گر با حد ضرر یکسان ممکن است قیمت خروج متفاوتی داشته باشند.

حد ضرر همچنین تضمینی برای جلوگیری از لیکویید شدن نیست. در معاملات اهرمی، اگر قیمت مرجع به محدوده لیکوییدیشن برسد یا خروج به موقع اجرا نشود، ممکن است موقعیت پیش از بسته شدن طبق برنامه، به صورت اجباری بسته شود.

نحوه انتخاب بهترین اردر برای معاملات فیوچرز

نوع مناسب سفارش به استراتژی شما بستگی دارد. اگر قصد خرید در یک حمایت پایین‌تر از قیمت فعلی را دارید، Buy Limit معمولا انتخاب مناسبی است. اما اگر می‌خواهید تنها پس از شکست مقاومت وارد لانگ شوید، باید از سفارش شرطی مناسب مانند Buy Stop استفاده کنید.

برای خروج نیز اولویت معامله اهمیت دارد. زمانی که خروج سریع‌تر از معامله هدف اصلی است، استاپ مارکت کاربرد بیشتری دارد. در مقابل، اگر نخواهید معامله خارج از یک محدوده قیمت مشخص انجام شود، سفارش استاپ لیمیت امکان کنترل قیمت را فراهم می‌کند، اما خطر باز ماندن موقعیت را به همراه دارد.

در معاملات کوتاه مدت، اختلاف کارمزد Maker و Taker، اسپرد و لغزش قیمت می‌تواند بخش مهمی از سود مورد انتظار را مصرف کند. به همین دلیل، انتخاب سفارش فقط به نقطه ورود مربوط نیست و باید هزینه اجرای معامله را نیز در نظر گرفت.

مثال عملی ثبت اردر در فیوچرز

فرض کنید بیت کوین در قیمت ۶۰ هزار دلار قرار دارد و طبق تحلیل خود، محدوده ۵۹ هزار دلار را برای ورود به موقعیت لانگ در نظر گرفته‌اید. مقاومت بعدی را ۶۲ هزار دلار و سطح بی اعتبار شدن تحلیل را ۵۸ هزار دلار مشخص می‌کنید.

برای اجرای این برنامه، ابتدا یک سفارش Buy Limit روی ۵۹ هزار دلار ثبت می‌کنید. اگر سفارش کامل اجرا شود، می‌توانید حد ضرر را روی ۵۸ هزار دلار و حد سود را روی ۶۲ هزار دلار تنظیم کنید.

شرایط معامله به شکل زیر است:

اگر حجم موقعیت ۰.۰۱ بیت کوین باشد، زیان ناخالص برنامه‌ریزی شده تا قیمت حد ضرر برابر با ۱۰ دلار و سود ناخالص در قیمت هدف برابر با ۳۰ دلار خواهد بود. این اعداد بدون کارمزد، فاندینگ و لغزش قیمت محاسبه شده‌اند و مقدار واقعی سود و زیان ممکن است متفاوت باشد.

برای مدیریت خروج می‌توان از سفارش استاپ مارکت برای حد ضرر و یک سفارش فروش لیمیت یا تیک پرافیت برای حد سود استفاده کرد. بهتر است این سفارش‌ها با تنظیمات بستن موقعیت ثبت شوند تا پس از بسته شدن معامله، سفارش باقی مانده باعث باز شدن موقعیت مخالف نشود.

همچنین اگر سفارش ورود فقط به اندازه بخشی از حجم مورد نظر اجرا شد، باید حجم سفارش‌های خروج با مقدار واقعی موقعیت هماهنگ باشد. بعضی صرافی‌ها امکان اتصال خودکار حد سود و حد ضرر به موقعیت را دارند، اما این قابلیت در تمام پلتفرم‌ها یکسان عمل نمی‌کند.

اشتباهات رایج هنگام ثبت اردر در فیوچرز

بخش مهمی از خطاهای سفارش‌گذاری به انتخاب نوع اشتباه سفارش یا بی‌توجهی به وضعیت اجرای آن مربوط می‌شود. شناخت این موارد می‌تواند از معاملاتی جلوگیری کند که اصلا بخشی از برنامه معامله‌گر نبوده‌اند.

استفاده اشتباه از Buy Limit برای شکست مقاومت

فرض کنید قیمت بیت کوین ۶۰ هزار دلار است و فقط می‌خواهید پس از عبور از ۶۱ هزار دلار وارد لانگ شوید. اگر یک Buy Limit ساده روی ۶۱ هزار دلار ثبت کنید، ممکن است سفارش بلافاصله با قیمت‌های موجود بازار اجرا شود. برای ورود پس از شکست مقاومت، باید از سفارش شرطی مناسب استفاده کنید.

یکسان دانستن قیمت حد ضرر و قیمت خروج

بعضی معامله‌گران تصور می‌کنند ثبت استاپ مارکت روی یک قیمت مشخص، زیان معامله را دقیقا در همان سطح متوقف می‌کند. در حالی که هنگام نوسانات شدید، قیمت خروج ممکن است اختلاف قابل توجهی با سطح استاپ داشته باشد.

انتخاب حجم بدون بررسی ارزش موقعیت

مقداری که در پنل فیوچرز وارد می‌کنید، بسته به قرارداد و صرافی ممکن است بر اساس تعداد قرارداد، مقدار رمزارز یا ارزش اسمی موقعیت باشد. همچنین اهرم و مارجین با حجم واقعی معامله یکسان نیستند. اشتباه در این مقادیر می‌تواند ریسک معامله را بسیار بیشتر از انتظار کند.

فراموش کردن سفارش‌های باز

گاهی معامله‌گر موقعیت خود را دستی می‌بندد، اما سفارش حد سود یا حد ضرر قبلی همچنان فعال است. اگر این سفارش به درستی به موقعیت متصل نباشد یا قابلیت کاهش موقعیت نداشته باشد، ممکن است بعدا معامله جدیدی ایجاد کند.

به همین دلیل، پس از ورود و خروج از هر معامله باید بخش Open Orders، وضعیت سفارش‌های شرطی و حجم واقعی موقعیت بررسی شود.

سخن آخر

شناخت انواع اردر فیوچرز به شما کمک می‌کند سفارش‌های خود را متناسب با شرایط بازار ثبت کنید. مارکت برای اجرای سریع، لیمیت برای کنترل قیمت، استاپ مارکت برای ورود یا خروج شرطی و استاپ لیمیت برای اجرای مشروط با محدوده قیمت مشخص کاربرد دارد. ابزارهایی مانند تیک پرافیت و تریلینگ استاپ نیز امکان مدیریت خروج از معامله را فراهم می‌کنند.

در کنار نوع سفارش، تنظیمات Reduce Only، Post Only و Time in Force اهمیت زیادی دارند. انتخاب نادرست هرکدام ممکن است باعث اجرا نشدن معامله، افزایش هزینه یا باز شدن موقعیت ناخواسته شود.

پیش از ثبت هر سفارش باید قیمت ورود، حجم موقعیت، محدوده خروج و خطر اجرای نامناسب مشخص باشد. تمرین در حساب آزمایشی و بررسی وضعیت سفارش‌ها پس از ثبت، روش مناسبی برای شناخت رفتار واقعی این ابزارهاست. هدف از سفارش‌گذاری اصولی حذف ریسک بازار نیست، بلکه اجرای دقیق‌تر برنامه معاملاتی و کاهش خطاهای قابل پیشگیری است.

سوالات متداول درباره انواع اردر فیوچرز

بهترین نوع اردر در فیوچرز چیست؟

بهترین سفارش به هدف معامله بستگی دارد. مارکت برای اجرای سریع، لیمیت برای کنترل قیمت و سفارش‌های استاپ برای ورود یا خروج پس از برقرار شدن یک شرط استفاده می‌شوند. هیچ نوع سفارشی در تمام شرایط برتری ندارد.

تفاوت مارکت و لیمیت در فیوچرز چیست؟

در مارکت، سفارش با قیمت‌های موجود دفتر سفارشات اجرا می‌شود و قیمت نهایی از قبل مشخص نیست. در لیمیت، معامله‌گر محدوده قیمت قابل قبول را تعیین می‌کند، اما احتمال اجرا نشدن سفارش وجود دارد.

تفاوت استاپ مارکت و استاپ لیمیت چیست؟

هر دو سفارش پس از رسیدن قیمت به شرط مشخصی فعال می‌شوند. استاپ مارکت یک دستور مارکت ارسال می‌کند، اما استاپ لیمیت سفارش را با محدودیت قیمت ثبت می‌کند. بنابراین استاپ لیمیت ممکن است با وجود فعال شدن، اجرا نشود.

چرا سفارش لیمیت با وجود رسیدن قیمت اجرا نمی‌شود؟

رسیدن قیمت نمودار به سطح سفارش، اجرای آن را تضمین نمی‌کند. حجم نقدینگی، اولویت سفارش‌ها در دفتر سفارشات و میزان معاملات انجام شده روی آن قیمت می‌توانند باعث اجرای ناقص یا اجرا نشدن سفارش شوند.

آیا سفارش لیمیت همیشه کارمزد کمتری دارد؟

خیر. اگر سفارش لیمیت نقدینگی به دفتر سفارشات اضافه کند، معمولا Maker محسوب می‌شود. اما اگر بلافاصله با سفارش‌های موجود تطبیق پیدا کند، ممکن است با کارمزد Taker اجرا شود.

آیا استاپ مارکت از لیکویید شدن جلوگیری می‌کند؟

استاپ مارکت می‌تواند به خروج از موقعیت کمک کند، اما تضمینی برای جلوگیری از لیکویید شدن ندارد. در نوسانات شدید، ممکن است قیمت خروج متفاوت باشد یا موقعیت پیش از اجرای موفق سفارش به محدوده لیکوییدیشن برسد.

آیا می‌توان چند سفارش حد سود برای یک موقعیت ثبت کرد؟

بله، بسیاری از صرافی‌ها امکان خروج مرحله‌ای را فراهم می‌کنند. با این حال، باید حجم سفارش‌های خروج با موقعیت باز هماهنگ باشد و تنظیمات کاهش موقعیت یا بستن خودکار بررسی شوند تا معامله مخالف ناخواسته ایجاد نشود.