قرارداد پرپچوال چیست؟ آموزش معاملات Perpetual در فیوچرز

قرارداد پرپچوال (Perpetual Contract) یکی از انواع قراردادهای مشتقه در بازار ارزهای دیجیتال است که امکان معامله روی افزایش یا کاهش قیمت یک دارایی را بدون خرید مستقیم آن فراهم می کند. مهم ترین تفاوت این قرارداد با فیوچرز تاریخ دار، نداشتن تاریخ سررسید است. به همین دلیل، معامله گر می تواند تا زمانی که الزامات مارجین رعایت می شود و قرارداد فعال است، موقعیت خود را باز نگه دارد.

با این حال، نداشتن تاریخ انقضا به معنای بدون هزینه بودن معامله نیست. فاندینگ ریت، اهرم معاملاتی، مارجین نگهداری و قیمت لیکویید شدن از عواملی هستند که مستقیما بر سود، زیان و مدت زمان باز ماندن موقعیت تاثیر می گذارند. برای معامله در بازار پرپچوال، شناخت این مفاهیم به اندازه تحلیل جهت حرکت قیمت اهمیت دارد.

قرارداد پرپچوال چیست؟

قرارداد پرپچوال یا قرارداد دائمی نوعی ابزار مالی است که ارزش آن به قیمت یک دارایی پایه مانند بیت کوین یا اتریوم وابسته است. معامله گر در این بازار به جای مالکیت مستقیم ارز دیجیتال، قراردادی را معامله می کند که سود و زیان آن براساس تغییرات قیمت دارایی محاسبه می شود.

فرض کنید بیت کوین با قیمت ۶۰ هزار دلار معامله می شود و پیش بینی می کنید قیمت آن افزایش پیدا کند. در بازار پرپچوال می توانید یک موقعیت خرید یا Long باز کنید. اگر قیمت به ۶۳ هزار دلار برسد، موقعیت شما وارد سود می شود؛ اما اگر قیمت کاهش پیدا کند، متناسب با اندازه معامله متحمل زیان خواهید شد.

همین سازوکار در جهت مخالف نیز وجود دارد. اگر انتظار کاهش قیمت داشته باشید، می توانید موقعیت فروش یا Short باز کنید و از افت قیمت سود بگیرید. البته در این حالت، افزایش قیمت برخلاف انتظار شما باعث زیان می شود.

ویژگی اصلی این قرارداد، نداشتن تاریخ سررسید مشخص است. با این حال، موقعیت ممکن است به دلیل کمبود مارجین، لیکویید شدن یا تصمیم معامله گر بسته شود. همچنین صرافی می تواند مطابق مقررات خود یک قرارداد را از فهرست معاملات خارج کند.

نحوه عملکرد قرارداد پرپچوال در بازار ارز دیجیتال

معاملات پرپچوال از نظر ثبت سفارش و مشاهده نمودار قیمت شباهت زیادی به معاملات اسپات دارند، اما ساختار آن ها متفاوت است. در بازار اسپات با خرید بیت کوین، مالک مقدار مشخصی از آن می شوید؛ در حالی که در پرپچوال یک موقعیت معاملاتی مبتنی بر تغییر قیمت باز می کنید.

برای درک عملکرد این قرارداد، ابتدا باید سه مفهوم اصلی موقعیت معاملاتی، اهرم و مارجین را بشناسید.

موقعیت خرید و فروش در قرارداد پرپچوال

در معاملات پرپچوال دو موقعیت اصلی وجود دارد:

• Long یا خرید: زمانی باز می شود که معامله گر انتظار افزایش قیمت دارایی را دارد.
• Short یا فروش: زمانی باز می شود که معامله گر انتظار کاهش قیمت دارایی را دارد.

برای مثال، اگر اتریوم در قیمت ۳۰۰۰ دلار معامله شود و یک موقعیت Long باز کنید، افزایش قیمت به ۳۱۵۰ دلار باعث ایجاد سود ناخالص می شود. در مقابل، اگر در همان قیمت موقعیت Short داشته باشید، افزایش قیمت به ۳۱۵۰ دلار برای شما زیان ایجاد می کند.

مقدار این سود یا زیان تنها به تغییر قیمت وابسته نیست؛ اندازه موقعیت و هزینه های معاملاتی نیز بر نتیجه نهایی تاثیر می گذارند.

اهرم معاملاتی در پرپچوال

اهرم یا Leverage به معامله گر اجازه می دهد با وثیقه کمتر، موقعیتی با ارزش بزرگ تر باز کند.

فرض کنید ۱۰۰ دلار مارجین اولیه دارید و از اهرم ۱۰ استفاده می کنید. در این حالت، می توانید موقعیتی به ارزش اسمی ۱۰۰۰ دلار باز کنید.

اگر قیمت دارایی یک درصد در جهت موقعیت شما حرکت کند، سود ناخالص تقریبا ۱۰ دلار خواهد بود. این مقدار معادل ۱۰ درصد مارجین اولیه است. اما اگر قیمت یک درصد برخلاف موقعیت حرکت کند، همین مقدار زیان ایجاد می شود.

نکته مهم این است که اهرم به خودی خود سود دلاری یک موقعیت با اندازه ثابت را تغییر نمی دهد؛ بلکه امکان باز کردن موقعیت بزرگ تر با وثیقه کمتر را فراهم می کند. به همین دلیل، بازده و زیان نسبت به مارجین اولیه شدیدتر می شود.

مارجین اولیه و مارجین نگهداری

مارجین سرمایه ای است که به عنوان وثیقه معامله در اختیار صرافی قرار می گیرد. در قراردادهای پرپچوال دو مفهوم مارجین اهمیت بیشتری دارند.

مارجین اولیه (Initial Margin): مقدار وثیقه مورد نیاز برای باز کردن موقعیت است. در یک محاسبه ساده، اگر ارزش موقعیت ۲۰۰۰ دلار و اهرم ۱۰ باشد، مارجین اولیه پایه برابر با ۲۰۰ دلار خواهد بود.

مارجین نگهداری (Maintenance Margin): حداقل پشتوانه لازم برای حفظ موقعیت است. اگر وضعیت مارجین به سطح تعیین شده توسط صرافی برسد، فرآیند لیکویید شدن آغاز می شود.

مقدار مارجین نگهداری در همه قراردادها یکسان نیست و می تواند با توجه به ارزش موقعیت، سطح ریسک و مقررات صرافی تغییر کند.

تفاوت قرارداد پرپچوال با فیوچرز معمولی

قراردادهای پرپچوال و فیوچرز تاریخ دار هر دو ابزار مشتقه هستند و امکان معامله در جهت افزایش یا کاهش قیمت را فراهم می کنند. تفاوت اصلی آن ها در زمان سررسید و سازوکار نزدیک نگه داشتن قیمت قرارداد به دارایی پایه است.

در قراردادهای تاریخ دار، نزدیک شدن به سررسید معمولا باعث کاهش اختلاف قیمت قرارداد با دارایی پایه می شود. اما قرارداد پرپچوال چنین تاریخی ندارد و برای کنترل اختلاف قیمت از سازوکاری مانند فاندینگ ریت استفاده می کند.

برای آشنایی با ساختار این معاملات، انواع سفارش گذاری و انتخاب اهرم، مطالعه مباحث پایه آموزش فیوچرز می تواند درک بهتری از نحوه مدیریت موقعیت های اهرمی ایجاد کند.

فاندینگ ریت در قرارداد پرپچوال چیست؟

فاندینگ ریت (Funding Rate) سازوکاری برای نزدیک نگه داشتن قیمت قرارداد پرپچوال به قیمت دارایی پایه است. این سازوکار از طریق پرداخت های دوره ای میان معامله گران Long و Short عمل می کند.

در بسیاری از قراردادهای پرپچوال، پرداخت فاندینگ مستقیما میان دارندگان موقعیت های خرید و فروش انجام می شود و صرافی نقش محاسبه کننده و مجری انتقال وجه را دارد.

تفاوت فاندینگ ریت مثبت و منفی

وقتی فاندینگ ریت مثبت باشد، معامله گران Long به دارندگان موقعیت Short پرداخت می کنند. این وضعیت اغلب در شرایطی مشاهده می شود که قیمت قرارداد پرپچوال نسبت به قیمت مرجع بالاتر است.

در مقابل، زمانی که فاندینگ ریت منفی باشد، دارندگان موقعیت Short به معامله گران Long پرداخت می کنند.

البته مثبت بودن فاندینگ ریت به تنهایی به معنای ادامه روند صعودی نیست. این نرخ وضعیت بازار قرارداد و هزینه نگهداری موقعیت را نشان می دهد، نه جهت قطعی حرکت بعدی قیمت.

نحوه محاسبه فاندینگ ریت

برای یک قرارداد خطی با تسویه تتر، محاسبه ساده مبلغ فاندینگ به شکل زیر است:

مبلغ فاندینگ = ارزش اسمی موقعیت در زمان تسویه × نرخ فاندینگ

فرض کنید یک موقعیت Long به ارزش ۲۰۰۰ دلار دارید و فاندینگ ریت در نوبت تسویه برابر با مثبت ۰.۰۱ درصد است.

۲۰۰۰ × ۰.۰۰۰۱ = ۰.۲۰ دلار

در این شرایط، با فرض ثابت بودن ارزش موقعیت در زمان محاسبه، باید ۰.۲۰ دلار فاندینگ پرداخت کنید. اگر همین موقعیت Short بود، مبلغ را دریافت می کردید.

فاصله زمانی تسویه فاندینگ در همه صرافی ها یکسان نیست و ممکن است هر یک، چهار یا هشت ساعت یا در بازه دیگری انجام شود. بنابراین باید نرخ و زمان تسویه همان قرارداد را در صرافی بررسی کنید. Binance+1

تاثیر فاندینگ ریت بر نگهداری طولانی مدت معاملات

فرض کنید موقعیت خریدی را برای چند روز باز نگه داشته اید. اگر فاندینگ ریت در بیشتر نوبت ها مثبت باقی بماند، پرداخت های مکرر ممکن است بخشی از سود معامله را کاهش دهند.

در مقابل، اگر نرخ منفی شود، ممکن است به جای پرداخت فاندینگ، مبلغی دریافت کنید. بنابراین هزینه نگهداری موقعیت از ابتدا ثابت و قابل پیش بینی نیست.

همچنین صرفا باز بودن معامله در طول روز به معنای پرداخت تمام نوبت های فاندینگ نیست. در سازوکارهای رایج، داشتن موقعیت باز در زمان تسویه تعیین می کند که پرداخت یا دریافت انجام شود.

انواع قرارداد پرپچوال از نظر نحوه تسویه

قراردادهای پرپچوال از نظر ارز وثیقه و نحوه محاسبه سود و زیان به شکل های مختلفی ارائه می شوند. دو مدل رایج آن ها قرارداد خطی و قرارداد معکوس هستند.

قرارداد خطی یا Linear Perpetual

در قراردادهای خطی مانند بسیاری از قراردادهای USDT-M، مارجین و سود و زیان معمولا بر پایه یک استیبل کوین محاسبه می شوند.

برای مثال، در قرارداد BTCUSDT، معامله گر می تواند از تتر به عنوان وثیقه استفاده کند و نتیجه معامله نیز برحسب تتر نمایش داده شود.

این ساختار برای محاسبه سود و زیان ساده تر است، زیرا ارزش دلاری سود یا زیان مستقیما از اختلاف قیمت و مقدار دارایی تحت قرارداد به دست می آید.

قرارداد معکوس یا Inverse Perpetual

در قراردادهای معکوس مانند برخی قراردادهای COIN-M، ارز دیجیتال پایه می تواند به عنوان وثیقه و ارز تسویه استفاده شود.

برای مثال، در یک قرارداد معکوس مبتنی بر بیت کوین، سود و زیان ممکن است برحسب BTC محاسبه شود، نه تتر. در نتیجه، ارزش دلاری وثیقه نیز همراه با تغییر قیمت بیت کوین نوسان می کند.

فرمول محاسبه سود و زیان این قراردادها با قراردادهای خطی متفاوت است و نباید محاسبات قرارداد USDT-M را مستقیما برای آن ها به کار برد.

نحوه محاسبه سود و زیان در قرارداد پرپچوال

سود و زیان معاملات پرپچوال به قیمت ورود، قیمت خروج، جهت موقعیت و اندازه معامله بستگی دارد. برای قراردادهای خطی که مقدار موقعیت برحسب دارایی پایه مشخص است، از فرمول های زیر استفاده می شود.

سود یا زیان Long = (قیمت خروج − قیمت ورود) × مقدار دارایی

سود یا زیان Short = (قیمت ورود − قیمت خروج) × مقدار دارایی

این فرمول ها سود و زیان ناخالص را نشان می دهند و هزینه هایی مانند کارمزد و فاندینگ را محاسبه نمی کنند.

مثال محاسبه سود در موقعیت Long

فرض کنید ۱۰۰ دلار مارجین اولیه دارید و با اهرم ۱۰، یک موقعیت خرید به ارزش ۱۰۰۰ دلار روی بیت کوین باز می کنید. قیمت ورود ۵۰ هزار دلار است.

اندازه موقعیت برابر خواهد بود با:

۱۰۰۰ ÷ ۵۰,۰۰۰ = ۰.۰۲ بیت کوین

اگر قیمت بیت کوین به ۵۲ هزار دلار برسد:

(۵۲,۰۰۰ − ۵۰,۰۰۰) × ۰.۰۲ = ۴۰ دلار

در این مثال، افزایش ۴ درصدی قیمت بیت کوین باعث ایجاد ۴۰ دلار سود ناخالص می شود؛ یعنی بازدهی ۴۰ درصدی نسبت به مارجین اولیه، پیش از کسر هزینه ها.

اما اگر قیمت به ۴۸ هزار دلار برسد، معامله با ۴۰ دلار زیان ناخالص مواجه خواهد شد.

مثال محاسبه سود در موقعیت Short

فرض کنید مقدار ۰.۱ بیت کوین را در قیمت ۶۰ هزار دلار به صورت Short معامله کرده اید. اگر قیمت به ۵۷ هزار دلار کاهش یابد:

(۶۰,۰۰۰ − ۵۷,۰۰۰) × ۰.۱ = ۳۰۰ دلار

در این حالت، سود ناخالص معامله برابر با ۳۰۰ دلار است. اما اگر قیمت به ۶۳ هزار دلار افزایش پیدا کند، به همان میزان زیان ناخالص خواهید داشت.

محاسبه سود واقعی پس از کسر هزینه ها

عدد سود نمایش داده شده قبل از تسویه تمام هزینه ها لزوما همان مبلغی نیست که پس از بستن معامله دریافت می کنید.

برای محاسبه نتیجه خالص باید کارمزد ورود و خروج، مجموع فاندینگ پرداختی یا دریافتی و سایر هزینه های احتمالی را نیز در نظر گرفت.

برای مثال، اگر سود ناخالص معامله ۴۰ دلار، مجموع کارمزدها ۱.۱۰ دلار و فاندینگ پرداختی ۰.۳۰ دلار باشد، سود خالص برابر با ۳۸.۶۰ دلار خواهد بود.

در مقابل، فاندینگ دریافتی می تواند به نتیجه خالص معامله اضافه شود. باید توجه داشت که سود و زیان باز یا Unrealized PnL با سود و زیان تحقق یافته یا Realized PnL تفاوت دارد و شیوه نمایش آن ها به پلتفرم بستگی دارد.

لیکویید شدن در معاملات پرپچوال

لیکویید شدن (Liquidation) زمانی اتفاق می افتد که پشتوانه یک موقعیت برای حفظ الزامات مارجین صرافی کافی نباشد. در چنین شرایطی، صرافی برای جلوگیری از افزایش ریسک، بخشی یا تمام موقعیت را به صورت خودکار می بندد.

هرچه اهرم معاملاتی بالاتر باشد، معمولا فاصله قیمت ورود تا محدوده لیکویید شدن کمتر می شود. به همین دلیل، حتی یک نوسان کوتاه مدت می تواند باعث بسته شدن اجباری معامله شود.

برای مثال، فرض کنید با ۱۰۰ دلار مارجین و اهرم ۲۰، موقعیتی به ارزش ۲۰۰۰ دلار باز کرده اید. اگر قیمت دارایی ۵ درصد برخلاف جهت معامله حرکت کند، زیان ناخالص موقعیت تقریبا به ۱۰۰ دلار می رسد.

البته قیمت واقعی لیکویید شدن معمولا زودتر از نقطه از دست رفتن کامل مارجین اولیه فرا می رسد، زیرا صرافی باید مارجین نگهداری و هزینه های مرتبط را نیز در نظر بگیرد.

نقش Mark Price در لیکویید شدن

یکی از نکات مهم معاملات پرپچوال، تفاوت میان Last Price و Mark Price است.

Last Price آخرین قیمتی است که معامله در آن انجام شده، اما Mark Price قیمت مرجعی است که صرافی براساس روش محاسباتی خود تعیین می کند.

در بسیاری از صرافی ها، محاسبه ریسک مارجین و فعال شدن لیکویید شدن براساس Mark Price انجام می شود، نه صرفا آخرین قیمت معامله شده. این سازوکار برای کاهش اثر نوسانات غیرعادی و لحظه ای طراحی شده است. Binance+1

بنابراین ممکن است قیمت نمایش داده شده روی نمودار به سطح لیکویید شدن نرسیده باشد، اما تغییر Mark Price وضعیت مارجین موقعیت را تحت تاثیر قرار دهد.

تفاوت لیکویید شدن با حد ضرر

حد ضرر یا Stop Loss سفارشی است که معامله گر برای محدود کردن زیان احتمالی تعیین می کند. در مقابل، لیکویید شدن فرآیندی اجباری است که توسط سیستم مدیریت ریسک صرافی اجرا می شود.

حد ضرر به معامله گر اجازه می دهد پیش از رسیدن به شرایط بحرانی مارجین از موقعیت خارج شود. البته اجرای آن در قیمت دقیق تعیین شده تضمین نمی شود و در شرایط نوسان شدید ممکن است لغزش قیمت رخ دهد.

به همین دلیل، استفاده از حد ضرر می تواند به مدیریت ریسک کمک کند، اما جایگزین انتخاب حجم مناسب و کنترل مارجین نیست.

تفاوت Isolated و Cross در قرارداد پرپچوال

هنگام باز کردن موقعیت پرپچوال، انتخاب نوع مارجین اهمیت زیادی دارد. دو حالت رایج Isolated Margin و Cross Margin هستند که نحوه استفاده از موجودی حساب برای پشتیبانی از معاملات را مشخص می کنند.

در حالت Isolated، مقدار مشخصی مارجین به یک موقعیت اختصاص داده می شود. در شرایط معمول، زیان ناشی از لیکویید شدن آن موقعیت به وثیقه اختصاص یافته و مبالغ اضافه شده به همان موقعیت محدود است. البته قابلیت هایی مانند افزایش خودکار مارجین می توانند این وضعیت را تغییر دهند.

در حالت Cross، موجودی واجد شرایط حساب مارجین می تواند برای پشتیبانی از موقعیت های باز استفاده شود. این روش ممکن است احتمال لیکویید شدن سریع یک موقعیت را کاهش دهد، اما بخش بیشتری از سرمایه حساب را در معرض ریسک قرار می دهد.

برای معامله گرانی که قصد دارند ریسک هر موقعیت را جداگانه کنترل کنند، Isolated معمولا ساختار ساده تری دارد. با این حال، انتخاب حالت مارجین به تنهایی کافی نیست و باید همراه با تعیین حجم مناسب و حد ضرر انجام شود.

نحوه باز کردن معامله پرپچوال

برای ورود به بازار پرپچوال، ابتدا باید یک قرارداد مناسب انتخاب کنید و سپس پارامترهای معامله را مشخص کنید. ترتیب انجام این مراحل اهمیت دارد، زیرا انتخاب اهرم پیش از محاسبه ریسک می تواند باعث باز شدن موقعیتی بزرگ تر از ظرفیت سرمایه شود.

1. انتخاب قرارداد: جفت ارز و نوع قرارداد را بررسی کنید. برای مثال، قرارداد خطی BTCUSDT با وثیقه تتر.
2. تعیین جهت معامله: براساس تحلیل خود، موقعیت Long یا Short را انتخاب کنید.
3. تعیین حد ضرر: سطحی را مشخص کنید که در صورت رسیدن قیمت به آن، فرضیه معاملاتی شما دیگر معتبر نباشد.
4. محاسبه اندازه موقعیت: مقدار سرمایه در معرض ریسک را براساس فاصله قیمت ورود تا حد ضرر مشخص کنید.
5. انتخاب اهرم و نوع مارجین: پس از تعیین حجم معامله، اهرم مناسب و حالت Cross یا Isolated را انتخاب کنید.
6. ثبت سفارش: بسته به شرایط بازار، از سفارش Market یا Limit استفاده کنید و مقدار معامله را بررسی کنید.
7. مدیریت موقعیت: پس از باز شدن معامله، وضعیت مارجین، فاندینگ ریت، حد ضرر و قیمت لیکویید شدن را کنترل کنید.

در سفارش Market، معامله با قیمت های موجود در دفتر سفارش اجرا می شود و احتمال لغزش قیمت وجود دارد. در سفارش Limit، قیمت مورد نظر خود را مشخص می کنید، اما اجرای کامل سفارش تضمین شده نیست.

مدیریت ریسک در معاملات پرپچوال

یکی از مهم ترین تصمیم ها در معاملات پرپچوال، تعیین اندازه موقعیت پیش از انتخاب اهرم است. اهرم بالا ممکن است سرمایه اولیه کمتری برای باز کردن معامله نیاز داشته باشد، اما اگر ارزش اسمی موقعیت بیش از حد بزرگ باشد، یک حرکت کوچک قیمت می تواند زیان قابل توجهی ایجاد کند.

برای محاسبه حجم در قراردادهای خطی می توان از رابطه زیر استفاده کرد:

مقدار دارایی = سرمایه در معرض ریسک ÷ فاصله دلاری قیمت ورود تا حد ضرر

فرض کنید موجودی حساب شما ۱۰۰۰ دلار است و تصمیم گرفته اید در یک معامله حداکثر ۱ درصد آن، یعنی ۱۰ دلار، ریسک کنید.

قیمت ورود بیت کوین ۵۰ هزار دلار و حد ضرر در ۴۹ هزار دلار قرار دارد. فاصله ورود تا حد ضرر ۱۰۰۰ دلار است.

۱۰ ÷ ۱۰۰۰ = ۰.۰۱ بیت کوین

بنابراین اندازه موقعیت برابر با ۰.۰۱ بیت کوین و ارزش اسمی اولیه آن ۵۰۰ دلار خواهد بود. اگر اهرم ۵ انتخاب کنید، مارجین اولیه پایه حدود ۱۰۰ دلار می شود.

در این مثال، با فرض اجرای حد ضرر در قیمت تعیین شده، زیان ناخالص حدود ۱۰ دلار است. اما کارمزد، لغزش قیمت و تغییر شرایط بازار می توانند زیان واقعی را بیشتر کنند.

نکته مهم این است که قیمت لیکویید شدن باید با فاصله مناسبی فراتر از حد ضرر قرار داشته باشد. در غیر این صورت، ممکن است موقعیت پیش از اجرای برنامه خروج، لیکویید شود.

مزایا و معایب قرارداد پرپچوال

قراردادهای پرپچوال به دلیل انعطاف معاملاتی و نداشتن سررسید مشخص، در بازار ارزهای دیجیتال کاربرد زیادی دارند. با این حال، همین ویژگی ها در کنار اهرم و هزینه های متغیر می توانند ریسک معامله را افزایش دهند.

یکی از کاربردهای قرارداد پرپچوال، پوشش ریسک یا Hedging است. برای مثال، فردی که بیت کوین را در بازار اسپات نگهداری می کند، ممکن است برای کاهش تاثیر افت کوتاه مدت قیمت، موقعیت Short متناسبی در بازار پرپچوال باز کند.

البته اجرای پوشش ریسک نیز به انتخاب اندازه مناسب، توجه به هزینه فاندینگ و کنترل مارجین نیاز دارد. اگر موقعیت فروش بیش از اندازه بزرگ باشد یا در شرایط نامناسب مدیریت شود، ممکن است ریسک جدیدی به سرمایه اضافه کند.

قرارداد پرپچوال برای چه معامله گرانی مناسب است؟

قرارداد پرپچوال بیشتر برای معامله گرانی مناسب است که با نحوه محاسبه سود و زیان، انتخاب اهرم، مدیریت مارجین و تعیین حد ضرر آشنایی دارند. افرادی که قصد معامله در هر دو جهت بازار یا پوشش ریسک دارایی های خود را دارند نیز ممکن است از این ابزار استفاده کنند.

در مقابل، برای معامله گری که هنوز تجربه کافی در مدیریت سرمایه ندارد، پیچیدگی مارجین و احتمال لیکویید شدن می تواند مشکل ساز باشد. به خصوص زمانی که اهرم بالا صرفا برای باز کردن موقعیت بزرگ تر انتخاب می شود.

بهتر است پیش از ورود با سرمایه واقعی، نحوه عملکرد سفارش ها، اثر فاندینگ ریت و محاسبه ریسک را در محیط آزمایشی تمرین کنید. هدف این تمرین، شناخت رفتار قرارداد در شرایط مختلف بازار است، نه صرفا کسب سود در چند معامله متوالی.

سخن آخر

قرارداد پرپچوال به معامله گران اجازه می دهد بدون خرید مستقیم دارایی و بدون محدودیت سررسید، از تغییرات قیمت در هر دو جهت بازار استفاده کنند. با این حال، نتیجه معامله تنها به درست بودن پیش بینی قیمت وابسته نیست و عواملی مانند اندازه موقعیت، اهرم، فاندینگ ریت و وضعیت مارجین نیز نقش تعیین کننده دارند.

برای استفاده اصولی از این قراردادها، ابتدا باید میزان ریسک هر معامله مشخص شود و سپس حجم موقعیت و اهرم براساس آن انتخاب شوند. شناخت تفاوت قراردادهای خطی و معکوس، کنترل قیمت لیکویید شدن و توجه به هزینه های نگهداری نیز کمک می کند تصمیم های معاملاتی بر پایه محاسبه و مدیریت ریسک گرفته شوند، نه صرفا انتظار افزایش یا کاهش قیمت.

سوالات متداول

آیا قرارداد پرپچوال تاریخ انقضا دارد؟

خیر. قرارداد پرپچوال سررسید مشخصی ندارد، اما موقعیت ممکن است با تصمیم معامله گر، لیکویید شدن یا خاتمه قرارداد توسط صرافی بسته شود.

آیا می توان بدون اهرم در پرپچوال معامله کرد؟

بله. در بسیاری از صرافی ها امکان استفاده از اهرم یک وجود دارد. با این حال، معامله همچنان یک قرارداد مشتقه است و از نظر هزینه ها، وثیقه و شرایط تسویه با اسپات تفاوت دارد.

آیا فاندینگ ریت همیشه هزینه معامله است؟

خیر. بسته به جهت موقعیت و مثبت یا منفی بودن نرخ، معامله گر ممکن است فاندینگ پرداخت یا دریافت کند. بنابراین فاندینگ ریت همیشه به معنای کسر هزینه نیست.

آیا در قرارداد پرپچوال امکان از دست دادن تمام مارجین وجود دارد؟

بله. اگر وضعیت مارجین به محدوده لیکویید شدن برسد، ممکن است مارجین اختصاص یافته به موقعیت از دست برود. در حالت Cross، بسته به ساختار حساب، بخش بیشتری از موجودی نیز می تواند در معرض ریسک باشد.

تفاوت پرپچوال با اسپات چیست؟

در معاملات اسپات معمولا دارایی به صورت مستقیم خریداری می شود، اما در پرپچوال معامله گر روی تغییر قیمت یک دارایی موقعیت می گیرد. امکان استفاده از اهرم، باز کردن موقعیت Short و وجود سازوکار فاندینگ از تفاوت های مهم این دو بازار هستند.

آیا قرارداد پرپچوال برای نگهداری بلندمدت مناسب است؟

از نظر نداشتن سررسید، امکان نگهداری بلندمدت وجود دارد، اما هزینه فاندینگ، احتمال لیکویید شدن و تغییر الزامات مارجین باید بررسی شوند. بنابراین نگهداری بلندمدت لزوما به معنای کم ریسک بودن معامله نیست.